Po śmierci Mao w 1976 roku, Chiny pod przywództwem Deng Xiaopinga odeszły od radykalnej koncepcji polityczno – gospodarczej nieżyjącego przewodniczącego i postawiły na głębokie przemiany. Wszystko wskazuje na to, że był to krok słuszny.

Chiny dzisiaj, to jeden z najszybciej rozwijających się krajów świata. Według najnowszych badań – biorąc pod uwagę nominalny PKB – Chiny pod względem gospodarczym, wyprzedzane są jedynie przez Stany Zjednoczone.

Mao Zedong był radykałem, który nie tolerował sprzeciwu. I zapewne przez te cechy właśnie, większość z przeprowadzonych za jego rozkazem reform, doczekała się opłakanych skutków.

Chociażby - próba radykalnego zwiększenia ilości produkowanej w Chinach stali, będąca częścią programu „wielkich skoków”. Kiedy w 1958 roku rozpoczęła się „bitwa o stal” - żelazo miało być wytwarzane w każdym z domowych gospodarstw. W efekcie zrywu, już po kilku miesiącach pojawiło się ponad 2 miliony podwórkowych pieców do wytopu.

Kiedy 1 października 1949 roku, Komunistyczna Partia Chin ogłosiła powstanie Chińskiej Republiki Ludowej - opozycjoniści z Kuomintangu, korzystając z finansowego wsparcia USA – wraz z dwoma milionami rodaków, uciekli na chińską wyspę Tajwan. Tak zaczął się kontrowersyjny, nowy etap w dziejach Państwa Środka. Etap, którego ambasadorem był jeden człowiek.

Mimo klęski powstańczej bokserów i upadku władzy państwowej – w Chinach nadal powstawały liczne organizacje spiskowe. Ich dążenia koncentrowały się nie tylko na próbach ukrócenia kolonizacyjnych działań mocarstw zachodnich, ale i na obaleniu nieudolnego Cesarstwa i proklamowaniu w jego miejsce republiki.

Wraz ze wzrostem wpływów mocarstw zachodnich – kończył się wielowiekowy okres Chin dynastycznych. Upadek Cesarstwa był bezpośrednio powiązany z kolonijnymi zapędami państw europejskich – Francji, Anglii, Stanów Zjednoczonych i Rosji. Z zapędami, które przyniosły bardzo dramatyczne efekty.

Między Chinami mitycznymi, a Chinami współcześnie – stoi kilka tysięcy lat dynastycznej historii. Historii, która miała wpływ nie tylko na kształt państwa, na jego polityczne perypetie i mentalność mieszkańców, ale i oddziaływała na cały świat.

Mimo, że Stary Kontynent uważa się za kolebkę współczesnej nauki, to bezsprzecznie Państwo Środka właśnie, przez tysiące lat było najbardziej rozwiniętym krajem na świecie.

Niezależnie od daty powstania legendy o Pangu, czyli chińskim praojcu wszechświata – faktem jest, że już 5000 lat przed naszą erą, na terenach podległych obecnie Chińskiej Republice Ludowej, ukształtowały się pierwsze, wysoko rozwinięte kultury rolnicze.

Jak głosi przypowieść, odpowiedzialni za założenie chińskiej cywilizacji byli Trzej Czcigodni Mędrcy - władcy Nieba, Ziemi i Ludzkości, którzy władali nią od XXIX wieku przed naszą erą.

Każde państwo i każda nacja ma swoją mitologię. Mitologię, względnie – barwną legendę, opowiadającą o powstaniu konkretnych grodów i traktującą o poczynaniach protoplastów narodów.

Dzieje się tak przy udziale choćby rzymskim dzieci wykarmionych przez wilczycę, czy też na przykładzie rodzimych przypowieści o perypetiach stołecznej pary - Warsa i Sawy. Dodatkowo, część z narodów - uzurpuje sobie prawo do posiadania wpływu na powstanie całego świata.

Chińczycy to nie „po prostu” ponad 1,3 miliarda ludzi, ale tak naprawdę - ponad 50 różnych narodowości. To także 5000 lat ciekawej historii, która miała największy wpływ na rozwój i charakter kultury, sztuki i religii Państwa Środka.

Wśród około 7 tysięcy, istniejących na całym świecie języków – najpowszechniejszym jest język angielski. Na drugim, zaszczytnym miejscu – plasuje się właśnie język chiński, będący tak naprawdę mieszanką kilkunastu dialektów.